Iatrogeen
Pulmonaire fibrose
In zijn boek “An end to upside down medicine” (in het Nederlands vertaald naar “Een einde aan de omgekeerde wereld van geneeskunde”) stelt de schrijver Mark Gober, met bronnen, dat de derde plek in de ranglijst van doodsoorzaken wordt ingenomen door de categorie “iatrogeen”; dat wil zeggen “veroorzaakt door medisch handelen”. Gober sluit even verderop niet uit dat het aantal iatrogene overlijdens zelfs nog veel hoger zou kunnen liggen, omdat veel iatrogene overlijdens niet als zodanig worden gerapporteerd, maar ook omdat we de ware oorzaak van ziektes niet kennen, waardoor we eigenlijk niet goed weten wat we doen en dus ook niet (goed) kunnen beoordelen of datgene wat we deden – met fatale afloop – wel het juiste was.
Ik voeg nog een categorie toe aan de definitie iatrogeen, naast dus de schade die wordt veroorzaakt door medisch handelen, namelijk de “schade” die wordt veroorzaakt door de diagnose zelf. De oplettende lezer ziet het woord “schade” ditmaal tussen aanhalingstekens staan, omdat het vanuit de Germaanse geneeskunde bezien geen schade is, maar een biologisch speciaalprogramma dat wordt afgetrapt, dóór de diagnose, dat echter “fehlgedeutet” (misgevat) wordt, met alle gevolgen van dien.
Een 56-jarige man meldt zich met hartritmestoornissen bij de cardioloog. Die maakt een hartfilmpje en zegt dat het “niet goed” is. Hij geeft de patiënt nog maximaal 5 jaar te leven. Gedurende deze vijf jaar ontwikkelt de man steeds meer longklachten en wordt gediagnosticeerd met pulmonaire fibrose.
De longblaasjes worden aangestuurd vanuit de hersenstam, via de 10e hersenzenuw. Tijdens de conflictactieve fase van een doodsangstconflict worden méér longcellen aangemaakt, om meer zuurstof te kunnen uitwisselen met het bloed, om te kunnen ontsnappen aan de dood. Tijdens de helingsfase worden de extra cellen weer afgebouwd met behulp van mycobacteriën (TBC).
Sinds de diagnose m.b.t. zijn hart verkeert de man in een sluimerende (“recidiverende”) doodsangst, waardoor hij steeds opnieuw het noodprogramma van de longblaasjes activeert, waarbij steeds weer nieuwe cellen worden aangemaakt en verwijderd, waardoor steeds meer littekenweefsel (“fibrotisch weefsel”) ontstaat, genaamd pulmonaire fibrose. De Natuur heeft een noodprogramma gemaakt voor één of twee keer, niet voor honderden keren! Ook deze diagnose doet de man geen goed, het versterkt de doodsangst. Uiteindelijk overlijdt hij – iatrogeen – aan longfalen, niet aan hartfalen.
Dr. Hamer zei: “Laat me u de weg wijzen naar een begrip van ziekte vrij van angst en paniek”. Door uit de angst te blijven, in plaats van dat de diagnose de angst juist versterkt, geven we het lichaam een kans op herstel.
Iedere minuut die je rustig bent, omdat je begrijpt waarom het lichaam dit doet, voeg je toe aan de helingsfase.